ای بهار
  ای بهار  
  ای بهار
  تو پرنده ات رها
  بنفشه ات به بار
  می وزی پر از ترانه 
  می رسی پر از نگار    
  هركجا رهگذار تست
  شاخه های ارغوان شكوفه ريز
  خوشه اقاقيا ستاره بار
  بيدمشك زرفشان
  لشكر ترا طلايه دار
  بوی نرگسی كه مي كنی نثار
  برگ تازه ای كه می دهی به شاخسار
  چهره تو در فضای كوچه باغ
  شعر دلنشين روزگار
  آفرين آفريدگار
  ای طلوع تو
  در ميان جنگل برهنه 

  چون طلوع سرخ عشق
  پشت شاخه كبود انتظار
  ای بهار
  ای هميشه خاطرات عزيز
  عاقبت كجا ؟
  كدام دل ؟
  كدام دست ؟
  آشتی دهد من و ترا؟
  تو به هر كرانه گرم رستخيز
  من خزان جاودانه پشت ميز
  يك جهان ترانه ام شكسته در گلو
  شعر بی جوانه ام نشسته روبرو
  پشت این  دریچه های  بسته
  می زنم هوار
  ای بهار ای بهار ای بهار
 

مانند پرنده باش که روی شاخه ای سست و ضعیف

لحظه ای می نشیند و آواز می خواند پرنده احساس

می کند شاخه می لرزد ، اما باز هم به آواز خود

ادامه می دهد ، زیرا مطمئن است که بال و پر دارد .

« ویکتور هوگو »

شما می توانید گلی را زیر پای خود لگدمال کنید ،

ولی محال است که بتوانید عطر آن را در فضا محو کنید .

« ولتر »

بوی عیدی     بوی توپ    بوی کاغذ رنگی

بوی تند ماهی دودی وسط سفره ی نو

بوی یاس جانماز ترمه ی مادر بزرگ

با اینا زمستون و سر می کنم

با اینا خستگی مو در می کنم

شادی شکستن قلک پول

وحشت کم شدن سکه ی عیدی از شمردن زیاد

بوی اسکناس تا نخورده ی لای کتاب

با اینا زمستون و سر می کنم

با اینا خستگی مو در می کنم

فکر قاشق زدن دختر ناز چشم سیاه

شوق یک خیز بلند از روی بته های نور

برق کفش جفت شده تو گنجه ها

با اینا زمستون و سر می کنم

با اینا خستگی مو در می کنم

عشق یک ستاره ساختن با دولک

ترس ناتموم گذاشتن جریمه های عید مدرسه

بوی گل محمدی که خشک شده لای کتاب

با اینا زمستون و سر می کنم

با اینا خستگی مو در می کنم

بوی باغچه     بوی حوض     عطر خوب نذری

شب جمعه      پی فانوس       توی کوچه گم شدن

توی جوی لاجوردی هوس یه آب تنی

با اینا زمستون و سر می کنم

با اینا خستگی مو در می کنم

با اینا بهارو باور می کنم !

« شهریار قنبری »

دوست من !

من و تو در زندگی غریب هستیم و با یکدیگر غریب خواهیم ماند .

هر یک نیز با خود غریبیم

تا آن روز که تو سخن بگویی و من گوش فرا دهم

اما می پندارم صدای تو، صدای من است

و روبرویت می ایستم

گویی در برابر آینه ای ایستاده ام !

« جبران خلیل جبران »

من از صدای گریه ی تو

به غربت بارون رسیدم

تو چشات ، باغ بارون زده دیدم

چشم تو همرنگ یه باغه

تو غربت غروب پاییز

متل من ، از یه درد کهنه لبریز

با تو بوی کاهگل و خاک

عطر کوچه باغ نمناک ، زنده می شه

با تو بوی خاک و بارون

عطر ترمه و گلابدون ، زنده می شه

تو مثل شهر کوچک من

هنوز برام خاطره سازی

هنوزم قبله ی معصوم نمازی

تو مثل یاد بازی من

تو کوچه های پیر و خاکی

هنوزم برای من عزیز و پاکی . . .

« اردلان سرفراز»

افتاد که فکر می کنم برای شما هم جالب باشه . این مطلب درباره ی جمله ی

اعصاب خرد کنی که فکر کنم همه ی شما تا به حال حداقل چندباری از پدر یا

مادرتان شنیده اید :

« هر چقدر بزرگ بشی باز بچه ی منی »

یک بازی کلامی تاریخی با معنی دوگانه ی « بچه».

این گزاره مدعی است کلمه ی بچه را به جای « فرزند»

به کار برده اما رندانه قصد تحمیل معانی دیگر بچه را دارد :

کوچک ، ضعیف ، نفهم ، محتاج .

این عبارت مقتدرانه با ظاهر مهر آمیزش قصد دارد

به ما بقبولاند تحت هیچ شرایطی نمی توانیم قوی تر ،

باهوش تر یا فهیم تر از والدین مان باشیم . اگر روزی

در مقابل این عبارت قرار گرفتید تصحیحش کنید : پدر

یا مادر عزیز ! درست می گویی ، هر چقدر بزرگ

شوم باز « فرزند» شما هستم .

« سروش روحبخش»

ناله از دور یاریست که گفتن نتوان

بی مه روی تو این کوکب تابنده مرا

روز روشن شب تاریست که گفتن نتوان

هاتف اصفهانی

ز گهواره تا گور دانش بجوی !

خاصه ساده

ساده  و بی پیرایه

پس بنا را بگذار روی لبخند ، خوبی ، قشنگی

از دلت دور کن هر آن چه را که نمی خواهی و می بینی

و باور کن !

باور کن هر آن چه را که می خواهی

بایستی در رویاهای دور از دسترس ببینی اش

جان تو !

ترجمه ی شعر بسیار زیبای تایتانیک که خودم از خواندن آن واقعا لذت بردم

امیدوارم شما هم از آن خوشتان بیاید :

بایست و بگو : « من از تو نیرومندترم و نمی توانی مرا شکست بدهی » .

آن . لندرز

بیا تا برایت بگویم

 چه اندازه تنهایی من بزرگ است

و تنهایی من

شبیخون حجم تو را پیش بینی نمی کرد

و خاصیت عشق ، این است . . .

رویت را بر نگردان

نگاه کن . . .

به آن روشنایی باریک روی دیوار

که با چهره ای خندان به تو لبخند می زند

گوش کن . . .

انگار اتفاق جالبی رخ خواهد داد

آری . . .!

آن نور تو را به سمت من  می برد

به بیگانگان نگو ؛

چرا که این کلاغ های غریب

بر کلاه حصیری مترسک نیز

آشیانه می سازند ! ! !

میلاد تهرانی